“Ik kon het echt niet ophouden”

Sabrina Ziekte van Crohn

Voor mensen met de ziekte van Crohn kan een plotselinge, dringende nood om naar het toilet te gaan onverwacht en heel stressvol zijn. Dit overkwam Sabrina tijdens een dagje in de stad, en het liep maar net goed af.

Paniek in de stad

“Ik moest heel snel. Op dat moment was ik in de stad en zag ik nergens een toilet. Krom van de pijn liep ik verder, terwijl een golf van misselijkheid en paniek over me heen spoelde. Eindelijk zag ik een lunchroom en rende ernaar binnen. Even twijfelde ik, maar ik bleef beleefd en vroeg of ik gebruik mocht maken van het toilet.

Helaas kreeg ik niet het antwoord waar ik op had gehoopt. De serveerster zei dat het alleen mocht als ik iets had gegeten of gedronken. Geschrokken keek ik haar aan en legde uit dat ik de ziekte van Crohn heb en dat ik het echt niet kon ophouden.”

Afwijzing

"Helaas bleef het antwoord nee. Tijd om in discussie te gaan had ik niet; ik voelde dat het misschien te laat was. De angst dat het mis zou gaan was enorm. Ik haastte me naar buiten, op zoek naar een plek waar ik wél terecht kon. Tranen rolden over mijn wangen van paniek en schaamte. Nog net op tijd bereikte ik de bibliotheek, waar ik snikkend op het toilet kon zitten. Ik wist niet goed wat meer pijn deed: de krampen of de afwijzing."

Terug naar de lunchroom

Een kwartier later verzamelde ik al mijn moed en liep terug naar de lunchroom. Ik wilde begrijpen waarom ze zo bleef weigeren. ‘Zo zijn gewoon de regels en we hebben veel negatieve ervaringen’, zei de serveerster, ‘maar het is niet persoonlijk’.

Hoezo niet persoonlijk, dacht ik, ze weigert mij toch? Ik probeerde nogmaals uit te leggen hoe naar het voelde, de schaamte, de pijn, mijn ziekte en de gevolgen als ik niet kon gaan. Maar ze haalde haar schouders op en herhaalde wat ze eerder zei. Vol onmacht en verdriet liep ik naar buiten. Ik snap het nog steeds niet helemaal, maar één ding weet ik zeker: hier ga ik nooit meer heen. Dit was echt verschrikkelijk.”